بهرهبرداری صحیح از منابع آب زیرزمینی در هر ناحیه مستلزم شناخت ویژگیها و ساختارهای زمی نشناسی و آبشناسی آن ناحیه است. ساختارهای تکتونیکی، بهویژه گسلها، تأثیر عمدهای بر وضعیت فراوانی و کیفیت منابع آب زیرزمینی دارند. هدف از این تحقیق بررسی تأثیر گسل خشکرود بر ویژگ یهای هیدروژئولوژیکی آبخوان دشت زرندیه ساوه است. این آبخوان با مساحت 121۹ کیلومترمربع در شمال استان مرکزی واقع شده است. گسل نرمال خشکرود با امتداد غربی- شرقی آبخوان را به دو بلوک شمالی و جنوبی تفکیک کرده است. در این تحقیق، هندسه آبخوان و تغییرات پارامترهای هیدروژئولوژیکی آبخوان در طرفین خط گسل خشکرود، با استفاده از دادههای دوره آماری 21 ساله ) 13۶۹ تا 13۹۰ ( و با بهکارگیری نرمافزار ArcGIS9.3 مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد بیشترین ضخامت آبرفت با مقدار بیش از 2۵۰ متر و حداکثر مقاومت عرضی الکتریکی برابر با ۶۰۰۰ اهم مترمربع، در مرکز بلوک شمالی، در غرب روستای رحم تآباد و مناطقی با کمترین ضخامتهای آبرفت با مقدار کمتر از ۵۰ متر و کمترین مقدار مقاومت عرضی الکتریکی برابر با ۵۰۰ اهم مترمربع، در حاشیه های آبخوان، واقع بر بلوک جنوبی است که بیانگر تأثیر مستقیم گسل خشکرود بر هندسه آبخوان هست. در محدوده غربی گسل، از ابتدای محل ورود گسل به آبخوان تا حوالی شهر خشکرود به طول 23 کیلومتر، با توجه به عدم وجود جریان عرضی از گسل و موازی بودن جهت جریان با خط گسل، عدم شباهت روند افت سطح آب در پیزومترهای مقابل و طرفین گسل در سری زمانی ۴۸ ماهه ) 13۸۷ تا 13۹۰ ) و عدم شباهت نقشه پراکندگی غلظت پارامترهای هیدروشیمیایی آب نمونهبرداری شده در شهریور 13۹۰ در طرفین گسل، نشان م یدهد در قسمت غربی آبخوان، گسل به عنوان یک سد هیدرولیکی عمل کرده و ارتباط دو طرف شمالی و جنوبی را قطع میکند و در حالی که، در سایر قسمتهای امتداد گسل، از شهر خشکرود به سمت شرق دشت، ارتباط برقرار است .
