فرساای خندقی فرآیندی آستانه ای است که نقش مهمی در تخریب اراضی و تولید رسوب دارد. شناخت شرایط و اراضی تحت وقوع آن به عنوان یکی از مهمترین شاخص های شناسایی تخریب اراضی است. در این پژوهش به منظور تهیه نقشه فرسایش خندقی در سطح کشور با بررسی مقاله ها، پایان نامه ها و گزارش طرح پژوهشی نسبت به تدقیق موقعیت فرسایش خندقی و ایجاد پایگاه مکانی اقدام شد. موقعیت 2719 خندق در هر اقلیم و کاربری شناسایی شد. متغیرهای خاکی، اقلیم، بارندگی، دما و کاربری اراضی با استفاده از بررسی متون علمی-پژوهشی و مدل رقومی ارتفاعی، 12 و 30 متری استخراج شد. آستانه توپوگرافی و درصد فراوانی خندقها در ارتباط با عوامل مذکور تعیین شد. یافته های حاصل بیانگر 1328852 هکتار گستره خندقها در سطح کشور است. اگرچه در عمل مساحت فوق بسیار بیشتر از این میباشد. بیشترین رخداد خندق در اقلیم نیمه خشک، طبقه بارندگی 350 - 250 میلیمتر در ساا ، مقدار زیاد سیلت، شیب کمتر از 5 درصد و کاربری زراعت دیم است. بیشترین حد آستانه در هر دو اقلیم خشک و نیمه خشک مربوط به کاربری مرتع است. دامنه ضریب بتا در اقلیم خشک از 0.06 تا 0/37 و در اقلیم نیمه خشک از 0.002 تا 0.46 متغیر است. در خاک های ماسه ای به دلیل قابلیت نفوذ بیشتر و در خاکهای رسی به دییل قابلیت چسبندگی، مقدار مقاومت در برابر فرسایش خندقی بیشتر از خاکهای سیلتی است. تخریب پوشش سطحی و رواناب دو نیروی محرک مهم در رخداد خندق است و تحت شرایط تغیر اقلیم در آینده اهیمت بیشتری پیدا خواهند کرد.
