تلاش انسان برای تسخیر فضای ماورای جوّ چنان روبهافزایش است که برای زندگی در آنجا هزینهگذاری کرده است. کشورهای فضایی نوظهور برای فعالیتهای خود در فضا تلاشی نامحدود داشته و با این توجیه که جایی که بومسازگان نباشد، تقنین نسبت به فعالیت در آنجا معنایی ندارد، آزادانه دست به هر اقدامی زدهاند؛ این در حالی است که آموزههای حقوق بینالملل را نمیتوان به جغرافیای خاص محدود کرد و باید از آنها در موضوعات حقوق فضا نیز استفاده نمود؛ هر چند این حقوق شامل اسناد غیر الزامآور است؛ اما پیشرفت روزانه فناوری فضایی، نیاز به منابع موجود در کره «ماه»، کمشدن و ازبینرفتن منابع برای زندگی در زمین توانست استفاده و استخراج منابع موجود در «ماه» را توجیه کند. این نوشتار به شیوه توصیفی تحلیلی ضمن بررسی شرایط تحقق مسئولیت بینالمللی، رفتار دولتها در کره «ماه» را کنکاش و با بیان مصادیق رفتار متخلفانه بینالمللی دولتها، با همسان-سازی آموزههای فقهی و حقوق بینالملل که محدود به مرزی نیستند، به این نتیجه دست یافت که با احراز رفتار زیانبار دولتها در کره «ماه»، میتوان مسئولیت مدنی بینالمللی را ثابت دانست.
