تلاش انسان برای تسخیر فضای ماورای جوّ چنان روبهافزایش است که برای زندگی در آنجا هزینه گذاری کرده است. کشورهای فضایی نوظهور برای فعالیت های خود در فضا تلاشی نامحدود داشته و با این توجیه که جایی که بوم سازگان نباشد، تقنین نسبت به فعالیت در آنجا معنایی ندارد، آزادانه دست به هر اقدامی زده اند؛ این در حالی است که آموزه های حقوق بین الملل را نمی توان به جغرافیای خاص محدود کرد و باید از آنها در موضوعات حقوق فضا نیز استفاده نمود؛ هر چند این حقوق شامل اسناد غیر الزام آور است؛ اما پیشرفت روزانه فناوری فضایی، نیاز به منابع موجود در کره «ماه»، کمشدن و ازبینرفتن منابع برای زندگی در زمین توانست استفاده و استخراج منابع موجود در «ماه» را توجیه کند. این نوشتار به شیوه توصیفی تحلیلی ضمن بررسی شرایط تحقق مسئولیت بین المللی، رفتار دولت ها در کره «ماه» را کنکاش و با بیان مصادیق رفتار متخلفانه بین المللی دولت ها، با همسان سازی آموزه های فقهی و حقوق بین الملل که محدود به مرزی نیستند، به این نتیجه دست یافت که با احراز رفتار زیان بار دولت ها در کره «ماه»، می توان مسئولیت مدنی بین المللی را ثابت دانست.
