یکی از مهمترین رسالت های تسهیلگری شناسایی ظرفیتها و دارایی های محله و شکوفایی آنها در جهت توسعه اجتماع محور محلی و توسعه درون زا می باشد. توسعه اجتماعی در مورد قرار دادن انسانها در مرکز نظریه توسعه است. رویکرد توسعه اجتماعی بر ظرفیتها تاکید میکند و بنابراین توانمندسازی در آن بسیار با اهمیت می نماید. در دگردیسی در رویکردهای برنامه ریزی از نگاه نیاز مبنا به دارایی مبنا، توجه به ظرفیت های جامعه محلی در جهت توانمندسازی اجتماع محور بوده است. برای تحلیل دادهها و اطلاعات از روش ترکیبی (کمی و کیفی) متناسب با موضوع استفاده شده است. برای تمرکز بر داراییهای محله جعفرآباد، باید ابتدا داراییها را شناسایی کرد. بر این اساس دارایی های کلیدیِ اجتماع محلی عبارتند از افراد اثرگذار، انجمن ها و کانونهای محلی (CBO)، سازمان های مردم نهاد (NGO)، مراکز حمایتی خیریهای، سازمان های دولتی، دارایی های فیزیکی )اماکن آموزشی، ورزشی و تفریحی، درمانی و خدمات اجتماعی و سایر موارد مشابه(، روابط اجتماعی، دارایی های فرهنگی، دارایی های اقتصادی و مالی و ... بر همین اساس هر محله و اجتماع محلی واجد شرایط و ظرفیت ها و دارایی هایی است که با اتکاء به آنها می توان در زمینه رفع مشکلات محله و توسعه اجتماع محلی گام برداشت. یافته های پژوهش بیانگر پایین بودن سرمایه ها و دارایی های محله جعفرآباد در تمام ابعاد یوده است. همچنین نتایج پژوهش نشان می دهد که برای دستیابی به توسعه اجتماع محور محلی، شناسایی و شناخت پتانسیل ها و ظرفیت های محله، شکوفایی دارایی های محلی از الزامات می باشد. همچنین با شناخت تمام دارایی ها و ظرفیت های محله و شکوفایی آنها می توان به توسعه اجتماع محور محلی دست یافت.
