شهرها، نظامهای پیچیدهای هستند که نسبت به تهدیدهای طبیعی یا انسانی آسیبپذیرند. نگاهی که تاکنون در مدیریت سوانح و مدیریت شهری وجود داشته، رویکرد کاهش مخاطرات بوده است. اما امروزه جوامع در تلاش برای دستیابی به شرایطی هستند که در صورت وقوع بحران، بازگشت سریع آنها را به وضعیت پیش از بحران (اولیه و عادی) فراهم سازد. در این میان تابآوری، مفهوم جدیدی است که بیشتر در مواجهه با ناشناختهها و عدم قطعیتها به کار میرود. هدف کلی مطالعه حاضر، ارزیابی میزان تابآوری شهر پلدختر به هنگام وقوع سیل است. در راستای دستیابی به اهداف مذکور از روش کیفی با رویکرد توصیفی-تحلیلی ااستفادهشده است. بهمنظور سنجش ابعاد تابآوری در محلات شهر پلدختر ۳۸۴ خانوار با استفاده از فرمول کوکران بهعنوان جامعه نمونه انتخاب گردیدند. بهمنظور تجزیه و تحلیل دادههای حاصل از پرسشنامه در محیط نرم افزار SPSS ، روشهای آماری مبتنی بر مقایسه میانگینها، آزمونهای فریدمن و رگرسیون به کار گرفته شد و نیز جهت رتبهبندی تابآوری محلات از مدل تاپسیس استفاده گردید. در نتیجه براساس پنج شاخص ارزیابی تابآوری؛ محلههای کوی بسیجیان، هسته قدیم و کوی پاسداران نسبت به سایر محلات شهر پلدختر دارای وضعیت مناسبتری هستند و محلههای ساحل شرقی و غربی و کوی سازمانیها از بدترین وضعیت را به لحاظ تابآوری در مقابل سیل برخوردارند. نتایج حاصل از آزمون فریدمن برای تعیین مهمترین و تأثیرگذارترین شاخصها تابآوری شهر پلدخترگویای این است که شاخص کالبدی با میانگین رتبه 533/3 و شاخص اقتصادی با میانگین رتبه 251/3 به ترتیب در رتبههای اول و دوم اثرگذارترین و مهمترین ابعاد تابآوری قرارگرفتهاند.
