عناصر تشکیل دهنده منظر بر عوامل زیرساختی، محیطی و خدماتی رهیافتی به منظور ارتقای شاخص های پایداری شهری و افزایش شاخص های زیست پذیری برای شهروندان است و نوع ساختار، عملکرد موضوعی و فاصله از فضاهای سبز تأثیر مستقیمی در تغییر شاخص های پایداری محیطی شهری دارد. از بین رفتن سیستم پشتیبان حیات یا شبکه زیرساخت های سبز، یکی از چالش هایی است که بسیاری از شهرها در نتیجه افزایش جمعیت و مصرف زمین، با آن مواجه شده و امروزه نظر برنامه ریزان شهری را به خود جلب کرده است. زیرساخت های سبز ارائه دهنده خدمات اکولوژیکی متعددی برای مناطق شهری اند. زیرساخت سبز شهری با سلامت انسان و تنوع زیستی در مناطق شهری به طور مستقیم در ارتباط است و نقش مهمی را در اکولوژی شهری ایفا می کند. بنابراین پایش، کنترل، برنامه ریزی و مدیریت هرچه بهتر این زیرساخت ها ضروری است. فضاهای سبز شهری دارای بازدهی اجتماعی و اکولوژیکی هستند که مهمترین اثر فضای سبز در شهرها ، کارکردهای محیط زیستی، یا بازدهی اکولوزیکی آنهاست که شهر ها را برای زیستن مساعد می سازد و با آثار مخرب گسترش صنعت وحمل و نقل مقابله می کند و موجب ارتقای کیفی در زندگی شهروندان می شود. در این مقاله شما را با اهمیت و برنامه های زیرساخت سبز در شهر و طراحی شهری آشنا خواهیم کرد.
