نگاه سیستمی و مبتنی بر پایداری فضایی، از الزامات اساسی در برنامهریزی توسعه کالبدی هر شهر محسوب میشود. در راستای تحقق این رویکرد و با در نظر گرفتن محدودیتها و ظرفیتهای محیطی شهر بدره، امکانسنجی توسعه فیزیکی شهر با بهرهگیری از ترکیب سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) و مدل تصمیمگیری تحلیل سلسله مراتبی (AHP) مورد بررسی قرار گرفت. شهر بدره، با توجه به موقعیت جغرافیایی و نیازهای رو به رشد جمعیتی، نیازمند هدایت دقیق توسعه آتی بر اساس یک الگوی علمی و عینی است. در این پژوهش، هدف اصلی ارائه الگوی مکانی توسعه فیزیکی با شناسایی و مدلسازی عوامل مؤثر بر این فرآیند بود. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی و کمی است که در آن، اطلاعات مورد نیاز از طریق روشهای میدانی و اسنادی جمعآوری گردید. در مدلسازی، هشت معیار اصلی شامل شیب، ارتفاع، جهت شیب، فاصله از راهها، فاصله از رودخانه، فاصله از مراکز شهری، پوشش گیاهی (NDVI) و کاربری اراضی پس از طبقهبندی فازی در محیط GIS وارد شدند. سپس، با استفاده از تکنیک AHP، وزندهی معتبری به معیارها تخصیص داده شد که بر اساس آن، معیار «فاصله از راهها» به عنوان مهمترین عامل در تعیین پهنهبندی شناسایی گردید. در نهایت، با تلفیق وزنی لایههای اطلاعاتی، نقشه نهایی مناسب بودن اراضی در پنج طیف «بسیار مناسب، مناسب، نسبتاً مناسب، نامناسب و خیلی نامناسب» طبقهبندی شد. نتایج حاصل نشان داد که حدود 30.15 درصد از اراضی مطالعه شده در کلاسهای «بسیار مناسب» و «مناسب» قرار دارند که این مناطق، اولویت نخست برای هدایت توسعه فیزیکی و کالبدی شهر بدره در افق طرحهای آتی هستند.
