صفوهالصفا نوشتۀ ابنبزّاز، مهمترین منبعِ شناخت احوال شیخ صفیالدّین اردبیلی )م: 735( است. این متن، از حیث اشتمال بر کرامات منسوب به شیخ صفیالدین، حائز اهمیّت بسیار است و با نقلِ 718 کرامت، از منظر شمار و تنوع کرامات، جایگاه ویژهای در میان مناقبنامههای تاریخ تصوف اسالمی دارد. مسألۀ اصلی این پژوهش که به روش توصیفی تحلیلی انجام گرفته، بررسی و طبقهبندی کرامات شیخ صفیالدین به روایت ابنبزاز است که از پیش از تولّ د تا پس از مرگ دربارۀ او روایت شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که اطالع از عالم غیب، ارتباط با غیب، تصرف در نفوس و تصرف در طبیعت، مهمترین موضوعات و زمینههای کرامات شیخ صفیالدین است که خود زیرمجموعههای فراوانی را تشکیل میدهد: تولد باشکوه، اطالع از خواب و واقعات مریدان، آگاهی از حوادث گذشته و آینده، آگاهی از اشیای مفقود، اطالع از حالل یا حرام بودن مال و طعام، رؤیت عالم غیب، شنیدن ندای هاتف غیبی، احضار اشیا از غیب، طیاألرض، شفای بیماران، نجات اشخاص از خطر، جذب و هدایت خارقالعادۀ مریدان، مکافات منکران، ارتباط معنوی با حیوانات از جمله کرامات منسوب به اوست که نتیجۀ عظمت شیخ در نگاه مریدان و تالش پیروان و جانشینانش برای ساختن چهرهای قدسی از اوست. واژههای کلیدی: صفوهالصفا، کرامات، ارتباط با غیب، تصرف در نفوس و طبیعت.
