مقدمه: حملونقل جوجههای یک روزه یک نگرانی جدی در صنعت طیور از منظر بهرهوری و اقتصاد است که استرس ناشی از آن، عملکرد و سلامت پرندگان را به خطر میاندازد. این پژوهش این فرضیه را بررسی کرد که آیا کاهش نرخ متابولیک و فعالیت فیزیولوژیک به صورت دارویی میتواند اثرات نامطلوب استرس حملونقل را کاهش دهد. به طور مشخص، ما اثربخشی تزریق زیرجلدی زایلازین را بر تعدیل پاسخهای فیزیولوژیک، متابولیک و رفتاری جوجههای گوشتی یک روزه در طول شبیهسازی حملونقل جادهای به مسافت 200 کیلومتر ارزیابی کردیم. روشها: چهارصد قطعه جوجه یک روزه در یک طرح فاکتوریل 3×4 شامل مسافت 0، 100 و 200 کیلومتر و4 تیمار تزریقی شامل تیمار کنترل، سرم نمکی، زایلازین با دوزهای 0.5 و 1 میلیگرم بر کیلوگرم وزن بدن، تقسیمبندی شدند. شاخصهای کلیدی شامل بیوشیمی سرم، پروفایل سلولهای سفید خون، بیومارکرهای استرس و آنتیاکسیدان، تغییرات وزن زنده و عضلات سینه و ران و الگوهای رفتاری اندازهگیری شدند. نتایج: در حالی که تزریق زایلازین هیچیک از شاخصهای متابولیکی اندازهگیری شده، وزن بدن و عضلات، بیومارکرهای استرس/آنتیاکسیدان یا پروفایل سلولهای سفید خون را تغییر نداد (P > 0.05)، مسافت حملونقل به طور معناداری بر اکثر این پارامترها تأثیر گذاشت (P < 0.05). در تضاد با معیارهای فیزیولوژیک، پاسخهای رفتاری تحت تأثیر هر دو عامل (تیمار و مسافت) قرار گرفتند. زایلازین، به ویژه در مسافتهای کوتاهتر، رفتارهای منفعل (خواب، نشستن) را افزایش و رفتارهای فعال (تحرک، نوک زدن) را کاهش داد. نتیجهگیری: این مطالعه نشان میدهد که اگرچه تزریق زیرجلدی زایلازین با تغییر رفتار باعث آرامبخشی میشود، اما در کاهش شاخصهای فیزیولوژیک و بیوشیمیایی مرتبط با استرس حملونقل ناکام است. این یافتهها نشان میدهد که آرامبخشی به تنهایی برای مقابله با استرس حملونقل کافی نیست و تحقیقات بیشتری برای شناسایی ترکیبات دارویی یا مدیریتی مؤثرتر ضروری است.
