جواد عرفانی مقدم

تنش خشکی به‌عنوان یک عامل محدودکننده غیرزیستی، رشد و بهره‌وری گیاهان را در سراسر جهان محدود می‌کند. هدف از این تحقیق بررسی اثرات کاربرد خارجی کائولین بر رشد، عملکرد و پاسخ‌های فیزیولوژیکی گیاه فلفل شیرین تحت شرایط تنش خشکی بود. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار در سال 1398 در دانشکده کشاورزی دانشگاه ایلام انجام شد. عامل اول غلظت کائولین با سه سطح (0، 5/2 و 5 درصد) و عامل دوم دور آبیاری شامل دو، چهار و شش روز یک‌بار بودند. نتایج نشان داد که با افزایش دور آبیاری عملکرد کل، پارامترهای رشدی و مقدار کلروفیل کاهش و محتوای پرولین، مالون دی آلدهید و فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدان کاتالاز و پراکسیداز افزایش یافت. تیمار کائولین پارامترهای رشدی، عملکرد کل و مقدار کلروفیل گیاه فلفل تحت تنش خشکی را بهبود بخشید و محافظت قابل‌توجهی در برابر تنش خشکی ایجاد کرد. علاوه بر این، کائولین بکار رفته تجمع مالون دی آلدهید را کاهش داد که با افزایش فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدان در ارتباط بود. به‌طورکلی، نتایج این تحقیق نشان داد که می‌توان از محلول‌پاشی کائولین (به‌ویژه غلظت 5/2 درصد) برای محافظت از گیاهان فلفل در برابر اثرات سوء تنش خشکی استفاده کرد.