تنش رطوبتی موجب محدود شدن رشد درختان بلوط شده و با شروع ضعف، هجوم آفات و امراض و نهایتاً مرگ آنها اجتناب ناپذیر است. بهرهگیری از روشهای ذخیره نزولات، آب مورد نیاز رشد گیاه را فراهم میکند. در این تحقیق امکان استفاده از دو روش ذخیره نزولات خطی و هلالی برای مقابله با شرایط بحرانی جنگلهای درمعرض خشکیدگی بلوط، در مقایسه با شاهد (بدون ذخیره) در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار و 3 تیمار مورد بررسی قرار گرفته است. در ابتدا مشخصات درختان، وضعیت خاک و میزان رطوبت آن اندازهگیری و در طول دوره چهارساله هم مقادیر رطوبت خاک ماهانه و سلامت درختان ارزیابی شد. نتایج طرح که در قالب جداول تجزیه واریانس، آزمون تی و مقایسه میانگینها به روش دانکن ارائه شده، نشان میدهد که رطوبت خاک در سالهای کمبارش تقریباً متناسب با میزان بارندگی کاهش مییابد. در ماههای گرم سالهای کمبارش، بحران کاهش رطوبت خاک حتی به عمق بیش از یک متری هم میرسد. مقایسه تغییرات میانگین رطوبت خاک حاکی از اثر معنیدار روشهای ذخیره در افزایش رطوبت خاک به میزان 21 درصد در روش بانکت خطی و 39 درصد در روش بانکت هلالی بوده است. بررسی تغییر درجه شادابی و سلامت درختان نشان میدهد که بین تیمار ذخیره نزولات و تیمار شاهد اختلاف معنیدار وجود دارد که حاکی از تأثیر مثبت ذخیره نزولات در تغییر درجه سلامت درختان دچار خشکیدگی میباشد. ببنابراین ذخیره نزولات جوی برای افزایش رطوبت خاک و بهبود سلامت و شادابی درختان دچار خشکیدگی قابل توصیه است.
