جنگلهای ناحیه رویشی زاگرس، با مساحت حدود 6 میلیون هکتار شامل استانهای آذربایجان غربی، کردستان، کرمانشاه، ایلام، لرستان، خوزستان، فارس، اصفهان، چهارمحال و بختیاری، کهگیلویه و بویراحمد و همدان میباشد و حدود 41 درصد از سطح جنگلهای ایران را به خود اختصاص داده است (جزیرهای و ابراهیمی رستاقی، 1382) این جنگلها اغلب دارای تاج پوشش باز بوده، رشد درختان کند و زادآوری طبیعی به دلیل شدت تخریب بسیار اندک است. همچنین 90 درصد از سطح جنگلهای زاگرس در وضعیت موجود دارای تاجپوششی کمتر از 26 درصد است. در حال حاضر تنها 7 درصد از جنگلهای این منطقه رویشی دارای فرم پرورشی دانهزاد بوده و 93 درصد آنها دارای فرم پرورشی شاخه زاد و دانه و شاخه زاد میباشند (ثاقب طالبی و همکاران، 1383). جنگلهای بلوط در معرض تهدیدات متعددی از جمله: تغییر کاربری اراضی، قطع درختان، چرای دام، تهاجم آفات و آتشسوزیهای عمدی و غیرعمدی قرار دارند (بینام، 1391). در کنار سایر عوامل گوناگون که همواره جنگل ها و مراتع را تهدید نموده و در معرض تخریب و تجاوز قرار می دهد، بروز آتش سوزی به دلایل مختلف، یکی از مهم ترین و خطرناکترین آنها است که متأسفانه همه ساله سطوح وسیعی از این منابع ارزشمند را تخریب نموده و خسارات متنابهی را به آنها وارد می سازد و از این روست که کلیه کشورها درخصوص پیش آگاهی، پیشگیری، کشف و اطفاء به موقع حریق های احتمالی در جهت حفظ اکوسیستم و در نهایت سلامت جامعه بشری توصیه می نمایند در کشورما نیز متأسفانه همه ساله سطوح وسیعی از جنگل ها و مراتع به دلایل متعدد طعمه حریق گردیده و علاوه بر نابود ساختن این سرمایه های عظیم ملی، هزینه های بسیار سنگین را جهت احیاء و بازسازی مناطق سوخته شده به اقتصاد کشور تحمیل می نمایند (Baguskas et al., 2014).
