بخش کشاورزی با انتظارات جامعه برای بهبود بهرهوری انرژی و کاهش اثرات زیست محیطی و در عین حال تولید غذا و فیبرکافی برای جمعیت رو به رشد جهان مواجه است. از طرفی دیگر، کاهش مصرف آب موضوع مهمی در بخش کشاورزی است. هدف از تحقیق حاضر بررسی شاخص های انرژی از جمله شاخص بازده افزوده خالص انرژی در تولید گندم با دو روش آبیاری غرقابی و بارانی است. اطلاعات مربوطه در سال زراعی 1400- 1399 در شهرستان صحنه، کرمانشاه، به روش پرسش نامهای جمع آوری شد. پس از انجام محاسبات مربوط به انرژی نهاده ها و ستاده ها، مقادیر شاخصهای نسبت انرژی، بهرهوری انرژی، شدت انرژی، افزوده خالص انرژی، و بازده افزوده خالص انرژی محاسبه شد. همچنین مقادیر شاخصهای آبیاری شامل بهرهوری جزئی انرژی، بهرهوری آب، و کاربرد آب محاسبه گردید. کل انرژی ورودی در تولید گندم به روش غرقابی و بارانی به ترتیب برابر با 67/37106 و 91/33918 مگاژول در هکتار و کل انرژی خروجی به ترتیب برابر با 25/88914 و 42/158855 مگاژول در هکتار به دست آمد. مقادیر شاخص های انرژی و آبیاری در روش آبیاری بارانی بهتر از روش غرقابی بود. مقدار شاخص بازده افزوده خالص انرژی در تولید گندم نشان داد که روش بارانی (368 درصد) بهتر از روش غرقابی (140 درصد) است. این شاخص می تواند در مقایسه نظام های مختلف تولیدی به کار رود چرا که درصد یا مقدار انرژی خالص به دست آمده به ازای مصرف یک مگاژول انرژی را نشان می دهد.
