کاربرد سلاح یکی از پدیدهای بارز قدرت ملتها ودولتها است که نقش به سزایی در زندگی آنان دارد. فروش اسلحه به دشمنان منجر به تقویت نظامی آنها می شود وامنیت جامعه اسلامی را به خطر می اندازد.روایات فروش اسلحه را به دشمنان حرام دانسته،ولی گاهی شرایط جامعه اسلامی به گونه ئی است که فروش اسلحه به دشمنان نه تنها کیان جامعه اسلامی را به خطرنمی اندازد، بلکه منافعی برای مسلمانان در پی خواهد داشت.فقها در باره حکم فروش اسلحه به مردم سرزمین کفر اختلاف نظردارندکه می توان آرا ونظرات آنان را درپنج نظریه خلاصه کرد که عبارتند از:1) مطلقا حرام است2) تفصیل بین زمان جنگ وصلح 3)منوط بودن حکم فروش به نظر حاکم جامعه اسلامی که براساس شرایط ومقتضیات زمان ومکان ومصلحت جامعه اسلامی تصمیم می گیرد3) منوط بودن تحریم به قصد تقویت کفار ودشمنان درصورتی است که موجب تقویت دشمنان شود 5)حرمت نسبت به کفارمطلقاوبه مسلمانان مخالف تنها در زمان جنگ.مختار نویسندگان این نوشتار این است که حکم آن به نظر حاکم اسلامی وابسته است،چون مسأله ازجمله مسائل سیاسی وحکومتی است،وبدیهی است که براساس مقتضیات زمان ومکان و مصلحت و شرایط جامعه اسلامی تصمیم می گیرد.این پژوهش باشیوه توصیفی تحلیلی به نقدو بررسی دلایل و مستندات نظرات وآرای مختلف امامیه و اهل سنت پرداخته است.
