اکراه با توجه به ماهیت خاص آن، یکی از مسائل مهمی است که از دیرباز مورد توجه مکاتب فقهی و حقوقی قرار گرفته و بحث و بررسیهای زیادی درباره آن انجام شده است. در مادهی 224 قانون مجازات اسلامی تحقق زنای به عنف یا اکراه فقط از سوی زانی پذیرفته شده و به نوعی امکان تحقق اکراه از جانب زانیه و مورد اکراه قرار گرفتن مردان در امر زنا رد شده است. سوال مطرح شده این است که آیا اکراه مرد به زنا امکان دارد و اینکه رویکرد مشهور فقیهان به این موضوع چیست؟ بررسی این مسأله و موضوع از آن جهت ضرورت دارد که فتوای مشهور فقهای شیعه برخلاف این ماده است و اعاظم فقهای شیعه مانند علامه حلی، شیخ طوسی و معاصرین مانند امام خمینی معتقد به مکرَه واقع شدن مرد در زنا هستند. در این پژوهش که به روش کتابخانهای گردآوری شده و به صورت توصیفی تحلیلی انجام گرفته است، سعی شده با تبیین مفهوم اکراه در لسان فقها و حقوقدانان و نقد ادله نظریه عدم اکراه زانی (نظریه غیر مشهور) و با ارائه ادله عقلی و مستندات پزشکی و همچنین بررسی آیات و روایات، قول مشهور را تقویت کرده و لزوم پذیرش اکراه در طرف مردان را به اثبات رساند.
