استعاره به مثابه ابزاری در دست محققین مطالعات معناشناختی میباشد، تا به وسیله آن به کشف مفاهیم جدید بپردازند. استعاره با سادهسازی مفهومی سبب میشود مفاهیم غامض در پیشگاه فهم انسان قرار گرفته و روشن گردند. در مورد انتخابات در فرهنگ سیاسی ایران، استعارات گوناگونی استعمال شده است و از انتخابات به مثابه فرهنگ، نظام سیاسی، ثمرهی فرهنگ سیاسی، ابزار سلطه، تعهد و ... یاد شده است، اما چند سالی است استعاره امانت وارد ادبیات سیاسی ایران شده و از رأی مردم و نتیجه انتخابات به عنوان امانت یاد میشود. با توجه به نشأت گرفتن این تعبیر از فقه سیاسی، بر آن شدیم تا با استفاده از آموزههای عمیق نهجالبلاغه، به واکاوی این تعبیر بپردازیم تا روشن شود که آیا میتوان امانی دانستن آرای مردم را منتسب به شرع دانست، یا خیر؟ از طرفی روشن گردد که آرای مردم امانت حقیقیه است تا دارای تبعات فقهی باشد، یا فقط تعبیری استعاری است که در جهت تبیین این مقوله بکار رفته است؟ این پژوهش که به روش توصیفی تحلیلی نوشته شده است، با بررسی فرازهایی از نهجالبلاغه، ماهیت انتخابات، آرای مردمی و نتیجهی انتخابات فرضیه دوم را تقویت نموده است و گزارهی «انتخابات امانت است» را صرفا یک تعبیر استعاری نمیداند.
