به عمل و اقداماتی که به انجام گناه کمک میکند و زمینه ارتکاب گناه را فراهم میسازد، «اعانه بر اثم» اطلاق میگردد. در اینکه حکم تکلیفی اعانه بر اثم چیست، میان فقها اختلاف نظر است. در این خصوص دو دیدگاه وجود دارد: مشهور فقها معتقد به حرمت شده اند و در مقابل، بعضی از فقها نیز معتقد به جواز آن هستند. در این میان، طرح، تبیین و بررسی نقادانه دیدگاه دو فقیه نواندیش در عصر حاضر که نظرات بدیع و نویی در فقه و اصول دارند؛ یعنی امام خمینی که دیدگاه وی موافق با نظر مشهور است و آیه الله خویی که نظری مخالف با مشهور دارد، از اهمیت خاصی برخوردار است. در این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی انجام پذیرفته، با نقد و بررسی ادله اقامه شده توسط این دو فقیه برجسته چنین به دست آمده که دیدگاه امام خمینی مبنی حرمت تکلیفی اعانه بر اثم صحیح تر است.
