محمد اکبری قرائی

در این تحقیق چهار جیره غذایی جهت مقایسه پنج روش تعیین قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی توسط گوسفندان نژاد زل مورد آزمایش قرار گرفت. جیره ها عبارت بودند از -1 یونجه خشک (به صورت مصرف اختیاری) -2 یونجه و دانه جو (به نسبت 60 به 40) -3 کاه گندم و دانه جو (به نسبت 60 به 40), -4 کاه گندم و دانه جو (به نسبت 80 به 20) که جیره های دوم, سوم و چهارم بر اساس 40 گرم ماه خشک خوراک به ازای هر کیلوگرم وزن متابولیکی دام تنظیم شد. روش های تعیین قابلیت هضم شامل روش جمع آوری کل مدفوع, روش معرف لیگنین, روش معرف خاکستر نامحلول در اسید روش معرف اکسید کروم و روش آزمایشگاهی تیلی وتری بود. قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی روش های معرف لیگنین معرف خاکستر نامحلول در اسید و آزمایشگاهی با قابلیت هضم روش جمع آوری کل مدفوع اختلاف داشت. بدین ترتیب که قابلیت هضم ماده خشک به ترتیب ذکر شده 51.57, 60.60, 58.92, 57.05 درصد بوده و قابلیت هضم ماده آلی آنها 54.77, 63.30, 58.00 و 59.95 درصد بود(P<0.01) ولی قابلیت هضم بدست آمده ماده خشک (57.99 درصد) و ماده آلی (61.17 درصد) به روش اکسید کروم اختلاف معنی داری با روش جمع آوری کل مدفوع نداشت (P<0.05). بازیافت معرفها برای کل جیره ها در روش های معرف لیگنین, خاکستر نامحلول در اسید و اکسید کروم به ترتیب 88, 112, 101 درصد بود. ضرایب همبستگی (r) قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی روش های معرف لیگنین اکسیدکروم و آزمایشگاهی با روش جمع آوری کل مدفوع به ترتیب 0.99, 0.82, 0.96,و 0.96 برای ماده خشک و 0.99, 0.80, 0.97 و 0.92 برای ماده آلی بدست آمد و مشخص گردید که روش های معرف لیگنین, اکسید کروم و روش آزمایشگاهی در مورد کل جیره ها بر آورد خوبی از قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی ارائه می دهد ولی روش خاکستر نامحلول در اسید این چنین نمی باشد.