شاعران ایرانی از آغاز پیدایش زبان فارسی کم و بیش قرآن کریم و احادیث توجه داشته اند این توجه در سدههای هفتم و هشتم با گسترش معارف اسلامی و اندیشه های عارفانه به اوج خود میرسد مولانا حسن کاشی شاعر پارسی گوی شیعی سده ۷ و ۸ ه . ق . به اقتضای تربیت خانوادگی علاقه شخصی ذهنیت مذهبی و سنت انعکاس معارف اسلامی در شعر پارسی با این منابع آشنایی عمیق داشته و در اشعار خود داشته است و در اشعار خود به ویژه در قصاید به مناسبت های مختلف از آنها بهره گرفته است موضوع پژوهش حاضر بررسی تاثیر قرآن و حدیث در شیر است و پس از اشاره به احوال شاعر به شیوه های مختلف استفاده وی از قرآن و حدیث از جمله تلمیح تصویر اقتباس ترجمه و تفسیر و حل پرداخته است هم چنین ترکیباتی که شاعر در به کارگیری آنها وام دار قرآن و حدیث است بررسی شده در نهایت اهداف شاعر از کاربرد قرآن و حدیث از جمله استشهاد و استناد تشبیه و تمثیل تعلیل و توجیه برهان و استدلال تبرک ایمن توصیف و بررسی گردیده است این پژوهش بیانگر تاثیر پذیری گسترده شاعر از قرآن کریم و میزان کمتر از احادیث است شیوه قالب اثرپذیری او تصویری و بیشتر با هدف توصیف بویژه توصیف و منقبت حضرت علی (ع) ا ست.
