تحلیل و بررسی روایات یکی از بایسته ها در حوزه حدیث و برای دفاع و پاسداری از آن است، این ضرورت بنا به دلائلی در روایات تفسیری از اهمیت بیشتری برخوردار می باشد و بخصوص آن احادیثی که در باره امامان معصوم(ع) وارد شده که برخی از آنان نه تنها در جهت تبیین جایگاه آنان نیست بلکه ممکن است دستاویزی برای برخی مخالفان و معاندان شود، تحقیق پیش رو به دنبال پاسخ به این پرسش است که آیا اساسا روایات غلو آمیزی در دو کتاب تفسیری عیاشی و قمی در باره امامان(ع) وارد شده است؟ و بعد اسناد و محتوای آنها چگونه می باشد؟ نتائج حکایت از آن دارد که تعدادی از روایات این دو کتاب که در بخش دوم مقاله به تفصیل ذکر خواهد شد غلو آمیز بوده از جمله اعتقاد به الوهیت و ربوبیت امامان(ع) و خلقت غیر عادی آنان و برخی تأویلات غیر قابل قبول، و البته از اسناد ضعیفی برخوردار هستند و از طرفی غیر قابل انطباق با معانی و سیاق آیات می باشند، روش تحقیق در این مقاله تحلیلی- توصیفی و به گونه تطبیقی است.
