عدالت محوری و پرهیز از هر گونه تعصب باید از مهمترین اصول در نقد و بررسی متون باشد. اما آیا این اصل در نقدهای رجالی مورد توجه قرار گرفته است؟ و یا در این بخش تعصبات مذهبی کارگر بوده و مانع حقیقتگویی برخی از رجالیان شده است؟ این مقاله با هدف ارزیابی تأثیر شیعه بودن راویان در نقدهای رجالی اهل سنت در کتب رجالی معتبر آنها و با روش توصیفیتحلیلی به نگارش درآمده، و با شواهد متعدد بیان میدارد که بسیاری از نقدهای رجالیون اهل سنت، درباره راویان شیعی مذهب با جهتگیری مذهبی و تعصب فرقهگرایانه و ضد شیعی صورت گرفته و ثابت نموده است که نزد برخی رجالیون اهل سنت، تشیع برای راویان نوعی ضعف به شمار آمده و در موارد بسیاری حتی بر وثاقت و صلاح وعدالت راویان سایه انداخته است.
