اسحاقبنمحمد نخعی احمر )م 284ق(، محدث شیعی سدهی سوم هجری، جایگاه ویژهای در انتقال میراث حدیثی امامیه دارد. او در شمار اصحاب امام هادی )ع( و امام عسکری )ع( و جزو شاگردان امام جواد )ع( معرفی شده است. برای او کتابهایی برشمردهاند؛ از جمله: کتاب »مجالس هشام« و کتاب »اخبار السید« که کتاب اخیر یکی از منابع شیخ کلینی در تدوین کتاب کافی است. اسحاقبنمحمد از سوی برخی از رجالیان متقدم، به وضع حدیث، کذب، فساد در مذهب و غلو متهم شده است. این امر در حالی است که او از توثیق برخی از رجالشناسان، بهویژه معاصرینی مانند ابطحی صاحب تهذیبالمقال، بهبهانی و زنجانی بهرهمند است. همین تشتت آراء دربارهی او، اهمیت شناخت دقیقتر شخصیت او را ضرورت میبخشد. ناتمامی قریببهاتفاق ادلهی توثیق او، در کنار شواهد در دسترس از فساد مذهب و تضعیف وی، قول به توثیق او را با انصراف جدی روبرو میکند. این پژوهش به نقل و بررسی گفتار عالمان رجالی پرداخته و کوشیده است شناخت دقیقتری از وی به دست دهد. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی است.
