مقدمه و هدف: اختلال شخصیت خودشیفته یکی از انواع دهگانه اختلال شخصیت است که با ویژگی اصلی الگوی نافذی از خودبزرگبینی(در عالم خیال یا رفتار)، نیاز به تحسین و فقدان همدلی تعریف میشود؛ علاوه بر این، ویژگیهای دیگری برای این نوع اختلال مطرح شده است که همه تحت عنوان ویژگیهای تشخیصی شناخته میشوند. در متون روانشناسی مجموعه این ویژگیها در دو دسته ویژگیهای نگرشی (شناختی) و ویژگیهای رفتاری تعریف میشوند. هدف و مسئله این پژوهش بررسی و بازتعریف ویژگیهای شناختی افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته بود. روش: روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیل محتوای کیفی و از سنخ مطالعات میانرشتهای بود که در محدوده زمانی بین سالهای 1400-1402 انجام گرفت. یافتهها: یافتههای پژوهش نشان داد که ویژگیهای عدم واقعبینی، خیالپردازی، عزتنفس شکننده، حس فقدان، نیاز به تحسین، احساس استحقاق و حساسیت در برابر انتقاد جزو ویژگیهای شناختی این اختلال است که در روانشناسی و آموزههای اسلامی مورد توجه قرار گرفتهاند. نتایج: مجموعه ویژگیهای شناختی بیانگر آن هستند که فرد بینش و نگرش غیرواقع-بینانه از خود، تواناییهای خود و دیگران دارد. این نوع طرز تلقی باعث میشود که در روابط خود، به دیگران به عنوان ابزاری برای متمایز ساختن خود و همچنین دستیابی به اهداف خویش بنگرد.
