مقاله حاضر به بررسی تطبیقی مفهوم و تفسیر «مسخ» از دیدگاه دو مفسر برجسته معاصر شیعه، علامه طباطبایی و شاگرد ایشان آیت الله جوادی آملی می پردازد. مسخ، به عنوان یکی از مفاهیم قرآنی و کلامی که همواره مورد توجه مفسران و اندیشمندان اسلامی بوده، در برخی آیات قرآن کریم به عنوان نوعی از عذاب های الهی مطرح شده است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای، با هدف تبیین وجوه تشابه و تفاوت دیدگاه های این دو مفسر درباره مسخ، به تحلیل و مقایسه نظرات آنان درباره ماهیت مسخ، اسباب و زمینه های آن و همچنین دلالت های تربیتی و اجتماعی این پدیده می پردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که هر دو مفسر در اصل وقوع مسخ جسمانی و نیز درباره «مصداق های معاصر مسخ» مانند انحطاط اخلاقی و مادی محوری، اتفاق نظر دارند و مسخ را تحولی وجودی و عذابی الهی ناشی از سقوط معنوی انسان در جوامع طاغی تفسیر می کنند؛ اما در برخی جزئیات و تاویل های مرتبط، از جمله امکان تکرار مسخ در عصر حاضر یا مصادیق خارجی آن، تفاوت هایی در دیدگاه آنان مشاهده می شود
