به دنبال افزایش جمعیت و فشار بر روی منابعطبیعی، مسأله گردشگری نیز اثرات نامطلوبی از قبیل فرسایش خاک، از بین رفتن باتلاقها، نابودی زیستگاههای تالابی، خشکشدگی یا آلودگی آبهای زیرزمینی بر محیطزیست برجای میگذارد . با توجه به این موضوع میبایست چارهاندیشی مناسب در زمینهی بهبود مدیریت منابع صورت گیرد تا از این رهگذر نه تنها از حجم تخریبهای بهعمل آمده در دههها ی اخیر کاسته شود، بلکه نسبت به تقویت و غنیسازی منابعزیستی نیز اقدام شود. به همین دلیل مطالعه-ای در خصوص بررسی نقش گردشگران در تخریب منطقه حفاظتشده دینارکوه از طریق تحلیل سلسله مراتب انجام شد. راهکارهای مقابله با این تخریبها، مدت زمان سنجش دوره ای متغیرهای پایداری زیستگاه و انتخاب نوع تفرج در قالب پرسش-های تشریحی مطرح و درصدهای مربوط به آنها محاسبه شد که لزوم بازاندیشی در تفکرات و سیاستگذاریهای حفاظت منابع-طبیعی را می طلبد تا از این طریق راه حلهای مناسبتر و در عین حال پایدارتری برای مدیریت این منابع مورد توجه قرار گیرند.
