مهدی حیدری

احیای جنگل از طریق جنگلکاری با گونه‌های بومی می‌تواند سبب افزایش خدمات آنها مانند حفاظت از خاک، افزایش آبهای زیر زمینی، افزایش حاصلخیزی خاک و افزایش فعالیت میکروارگانیسم‌ها از طریق بهبود شرایط خاکی گردد که این موضوع در اکوسیستم‌های خشک و نیمه‌خشک از اهمیت بالایی برخوردار است. پژوهش حاضر، به اثرات جنگلکاری با دو گونه پهن‌برگ بومی شامل بلوط ایرانی (Quercus brantii) و بادام کوهی (Amygdalus scoparia) بر برخی ویژگی‌های زیستی خاک در دو فصل بهار و تابستان پرداخته است. جهت مقایسه میانگین تأثیر گونه‌ها بر تنفس پایه، تنفس برانگیخته، بیومس میکروبی کربن و بیومس میکروبی نیتروژن از آنالیز دانکن در محیط SPSS ver 23 استفاده گردید. نتایج نشان داد که تنفس پایه (21/26 mg CO2 kg-1 در بهار نسبت به 31/16 mg CO2 kg-1 در تابستان) و تنفس برانگیخته (06/30 mg CO2 kg-1 در بهار نسبت به 90/20 mg CO2 kg-1 در تابستان) در گونه بلوط، بیومس میکروبی کربن در گونه بادام (61/797 mg kg-1 در بهار نسبت به 52/509 mg kg-1 در تابستان) و بیومس میکروبی نیتروژن در هر دو گونه (12/46 mg kg-1 بهار به 67/29 mg kg-1 تابستان در بلوط و 27/44 mg kg-1 بهار به 71/33 mg kg-1 تابستان در بادام) دارای اختلاف معنی‌دار بودند. به‌عنوان نتیجه‌گیری کلی می‌توان گفت که در یک شرایط رویشگاهی و مدیریتی یکسان، مشخصه-های زیستی در فصل بهار بیشتر از تابستان و تأثیر گونه بلوط ایرانی بر این مشخصه‌ها بیشتر از گونه بادام کوهی است.