بینامتنی نظریهای به منظور خوانش عمیقتر متن ادبی و دستیابی به ناگفتههای آن است. و بیانگر این واقعیت است که متون همواره به نوعی در تعامل با یکدیگرند. کشف این تعامل ما را به خوانشی نو از متون دعوت مینماید. نهج البلاغه از متونی است که با مفاهیم قرآن ارتباطی تنگاتنگ دارد. امام علی(ع) در بیانات خود در موارد بسیاری به آیات وحی تصریح نمودهاند. سایر کلمات حضرت نیز برگرفته از مکتب وحی بوده و روح معنوی و الهی قرآن در آن متجلی است. این مقاله با هدف بیان رابطه عمیق قرآن و کلام اهل بیت(ع)، به روش تحلیلی توصیفی انجام شده و بیان میدارد که بیشترین جلوههای بینامتنی آیات قرآن در حکمتهای نهج البلاغه از نوع مضمون و مطابق با قاعده نفی متوازی است. در مراحل بعد نفی کلی و نفی جزیی قرار دارد که امام(ع) برای بیان مقاصد و اهداف خویش غیر مستقیم از الفاظ و عبارات قرآنی بهره گرفتهاند.
