ادبیات پایداری از مهمترین سنگرهای فرهنگی شاعران متعهّد بهشمار میرود که امروزه بخشی از آثار ادبیات معاصر را به خود اختصاص دادهاست. این رویکرد در جهان عرب، به تدریج پس از آگاهی اعراب از جنبشهای شکلگرفته در اروپا از اواخر قرن نوزدهم میلادی مطرح گردید. در این میان سرزمین فلسطین بهدلیل تاختوتاز اشغالگران و فجایع انسانی رخ داده در آن همواره در کانون توجه شاعران و نویسندگان بسیاری قرار داشتهاست. از جمله این شاعران هارون هاشمرشید، شاعر فلسطینی است که بهعنوان شاعری متعهّد و انقلابی، در برابر مشکلات موجود در وطن خویش سکوت نکرده و به صف شاعران پایداری پیوستهاست. از سویی دیگر، این رویکرد همگام با سرزمینهای عربی در میان شاعران ایران نیز رواج بسیار یافتهاست. از جمله شاعران ایرانی که میتوان تأثیرات ادبیات پایداری را در آثار آنان بهخوبی مشاهده نمود، حسین اسرافیلی است. نگارندگان در این جستار با رهیافتی توصیفی- تحلیلی و با رویکرد نقد تطبیقی پس از اشاره به زندگی این دو شاعر به معرّفی برخی بنمایههای ادبیات پایداری در شعر این دو و بررسی آنها پرداختهاند و نتایج تحقیق حاکی از آن است که از جمله درونمایههای پایداری در شعر این دو شاعر، وطنگرایی، تجلیل از شهید و مقام شهدا، دعوت به مبارزه و پایداری و ... است و اسلوب رشید در اینگونه اشعار، ساده و نزدیک به فهم عامه و اسلوب اسرافیلی، نمادگونه و مبهم است.
