مهاجرت گسترده شاعران ایرانی به هند در عصر صفوی، به دلایل گوناگونی از جمله کم توجّهی شاهان، از دست دادن حامیان و مشوّقان شعرا، استقبال شاهان هند و امید دستیابی به مقام و منصب صورت گرفت. این مهاجران طرز نوی در شعر فارسی به وجود آوردند که به سبک هندی معروف گشت. ملامحمّدحسین آشوب مازندرانی از جمله این شعراست که به هند رفت و در آنجا ملازم ظفرخان احسن تربتی و رفیق ابراهیم خان بود. او بخش اعظم عمر خود را در شهرهای مختلف هند سپری کرد و عاقبت در آگره هند وفات کرد. کلیّات اشعار او شامل قصاید و مقطّعات، غزلیّات و رباعیّات است. تنها نسخه این اثر در کتابخانه نورعثمانیّه ترکیه نگهداری میشود. با تتبّع و تحقیق در کلیّات اشعار او مشخّص شد که او از جمله گروه اوّل از شاعران سبک هندی (شاعرانی که تداوم دهنده سنّت شاعران پیشین بودند) است و در سرودن اشعار خود از شاعران سبک خراسانی و عراقی بسیار تأثیر گرفته است. در این مقاله علاوه بر معرفی آشوب مازندرانی به بررسی و تحلیل کلیات او و استخراج شاخصههای زبانی، فکری و ادبی او پرداختهایم تا جایگاه این شاعر در میان شاعران این سبک مشخّص گردد.
