طبق نظر بسیاری از پژوهشگران زبان و نوشتار زنان و مردان با هم متفاوت است. رابطهی زبان و جنسیت یکی از ویژگیهای قابل توجه در بررسی نوشتار مردان و زنان میباشد. تفاوتهای ذاتی و جنسیتی بین زن و مرد با توجه به جهان بینی، نوع تفکر و نگاه خاص نویسندگان، زبان و نوشتار زنان و مردان را متفاوت جلوه داده است و این نوع نگاه و تفکر و دیدگاه، در قالب نوشتار با ویژگیهای زبانی خاص مشخص میشود. این مقاله به بررسی تفاوتهای نوشتاری مردان و زنان در سه رمان غزاله علیزاده (خانهی ادریسیها، شبهای تهران و دومنظره) و سه رمان هوشنگ گلشیری (برهی گمشده راعی، آینههای دردار و شازده احتجاب) میپردازد. هدف این پژوهش، بررسی و کشف مولفههای نوشتاری در حوزهی زبانی (مانند واژگان، جملات) و بسامد کاربرد و در نتیجه، تفاوت آنها در آثار این دو نویسنده موردنظر است. معیار بررسی ما در این پژوهش، نظریههای برخی از پژوهشگران مانند ترادگیل، میلروی، هولمز و فیشمن در حوزهی زبان شناسی و دیدگاههای رابین لیکاف، (1975) زبانشناس معروف دربارهی تفاوتهای نوشتاری زنان و مردان است. طبق نظریهی لیکاف، زبان زنان و مردان، در سطح واژگانی مانند استفاده از رنگ واژهها، واژههای مبهم و واژههای عاطفی و در سطح نحوی مانند جملات عاطفی، پرسشی و جملات مقطع و محذوف متفاوت است و بررسی و مقایسهی آثار موردنظر از علیزاده و گلشیری، تفاوتهای نوشتاری مردان و زنان را طبق نظریهی لیکاف و سایر زبان شناسان مشخص میسازد.
