بررسی سبک شناسانهی هر اثر در جمع بندی برای رسیدن به شاخصههای اصلی سبک دوره شکلگیری آن اثر و نهایتاً اطلاع دقیق و مستند از تغییرو تحوّل زبان در طی ادوار مختلف تأثیر بسزایی دارد. کتب تاریخی علاوه برمحتوای تاریخی ارزندهشان که اطلاعات بسیاری از دوره ی مؤلف در اختیار خواننده میگذارند ؛ از نظر زبان و نثرشان نیز در خور توجه اند زیرا هر یک از اینکتب ویژگیهای سبکی زبان عصر خود را داراست .کتابتاریخ گردیزی که در دورهی غزنوی نوشته شدهوکتاب عالمآرای صفویکه دردوره صفوی نوشتهشده از نمونههای خوب برای تحقیق در نثرکتب تاریخی محسوب میشوند.این پژوهش برآناست تا با بررسی ساختارزبانی این دو کتاب تاریخی وتطبیق شاخصههای زبانی آنها ،برتری نثر قرون اولیهی پیدایش زبان فارسی را بر نثر دوره صفویه ، نمایان سازد.بامطالعهو مقایسهی این دو اثر خواننده متوجّه میشود ؛ علی رغم وحدت موضوعی این کتاب ها ، گذشت زمان و تأثیر عوامل اجتماعی و سیاسی ، زبان آنها را به شکل متمایزی از یکدیگر دور ساخته است.تاکنون پژوهشی کهبه صورت دقیق و اختصاصی به بررسی سطح زبانی این دو اثروتطبیق شاخصههایزبانی آنهابپردازد، پدید نیامده است .
