غلبه شکل حماسی شاهنامه بر بخشهای دیگر آن، پرداختن به عشق و مسائل آن را در میان بیتهای حماسی و ناریخی و ... دور از ذهن مینماید ولی با تأمّل در داستان شخصیتهای دخیل در شاهنامه، روشن میشود که شاعر پرآوازه توس در توصیف عشق در جایی که ضروری بوده ، غفلت نکرده است. نکتهای که از این توصیفات مستنبط میگردد آن است که عشقهای مطرح در میان شخصیتهای شاهنامه عشق هایی زمینی و واقعی است که به وصال رساننده و کم سوز وگداز است. طرح این گونه از عشقها در تلطیف فضای داستانها و دور شدن از جو غالب حماسی و تاریخی شاهنامه تأثیر بسزایی دارد. نویسندگان این مقاله برآنند که با پرداختن به داستانهای عاشقانه شاهنامه و بیان روابط عاشقانه شخصیتهای داستانها به شکل آنها و در نهایت به نتیجه آنها بپردازند. آن چه که از بررسی این داستانها می توان فهمید شکل رئالیستی و زمینی شخصیتهای اصلی داستانهاست. عشق مردان و زنان طبقات بالای اجتماع نسبت به دیگران تفاوت اساسی دارد. معمولاً شروع عشق با زنان عاشق است و مردان ادامهدهنده این عشقند. زنان همواره به عشق خود وفادارند بجز سودابه امّا گاهی مردان در پیمان خود پایدار نیستند.
