گویش بروجردی یکی ازگویشهای حوزه جنوب غربی است که با تقسیم بندی های ایلاتی انجام شده ، می توان آن را جزءگویشهای لر کوچک به حساب آورد. گویش بروجردی جدا شد ا ه ز زبان فارسی میانه ( پهلوی)، همسو با فارسی معیار سیر تحول خود را طی کرد . ستا ه اساساً لهج ها ه و گویشهای ایرانی ادبیات مکتوب نداشتند و به جزء برخی از اشعار این لهج ها ه که به مناسبت های تاریخی در جنگ ها و تاریخ ها راه یافت ، ندا ه چیزی در دست نیست . این پژوهش به بررسی تحول آوایی از جمله؛ ابدال، حذف، ادغام ، قلب و اضافه در افعال بروجردی با استفاده و استناد از دفتر اشعار دو شاعر بروجردی؛ احمد حجتی ، مرتضی ذاکر و ضرب المثل های جمع آوری شده با روش توصیفی – تحلیلی ، میپردازد. مهترین تحولی ک ا ه فعال بروجردی در سیرتاریخی خود داشته «، ابدال » است درحالی که «ادغام ، » قلب و اضافه در این افعال کم رخ داد .
