چکیده افضل‌الدین بدیل خاقانی شروانی شاعری است که به آفرینش صورخیال بدیع و نوآیین مشهور است. این تصویرآفرینی‌ها در شعر او چنان مقامی پیدا کرده که می‌توان آن را «وجه‌غالب» (Dominant aspect) سخن او دانست. آنچه خاقانی را بر آفرینش چنین تصاویر شاعرانه‌ای توانا ساخته، برکنار از قوۀ تخیل و توان شاعری چشمگیر او، پستوانۀ فرهنگی سترگ شاعر است؛ آگاهی‌ها مختلف خاقانی از حوزه‌های علمی، دینی، فرهنگ عامه و ... چنان است که شاعر به سادگی قادر به خلق تصاویر و مضامین تازه‌ای شده که نه تنها سخنش را از ابتذال و تکرار می‌رهاند بلکه ماهیّت ویژه و استواری نیز بدان بخشیده است. گوشه‌ای از این پشتوانۀ فرهنگی، اطلاع خاقانی از احادیث نبوی است که عمده بهره‌گیری خاقانی از آن، همان آفرینش‌های هنری و تصویرسازی است. جستار حاضر کوشیده است تا با ژرف نگری در ابیاتی چند از دیوان شاعر و با بهره گیری از منابع اصیل و معتبر این بخش را محل بررسی و پژوهش خود قرار دهد.
