مریم نقیب زاده

زمینه و هدف: چاقی و اضافه‌وزن با التهاب مزمن درجه پایین و مقاومت به انسولین همراه است. گالکتین-3 و اینترلوکین-1 بتا (IL-1β) از واسطه های کلیدی در این فرآیند هستند. هدف از این پژوهش بررسی تأثیر هشت هفته تمرین فوتبال و مکمل‌دهی پروبیوتیک بر سطوح سرمی گالکتین-3،IL-1β و شاخص‌های حساسیت به انسولین در مردان دارای اضافه‌وزن بود. روش کار: این کارآزمایی بالینی تصادفی شده با گروه کنترل و چهار گروه، 48 مرد دارای اضافه‌وزن به صورت تصادفی به چهار گروه 12 نفره شامل تمرین فوتبال + پروبیوتیک، تمرین فوتبال + دارونما، پروبیوتیک و دارونما (کنترل) تقسیم شدند. برنامه تمرینی به مدت هشت هفته، سه جلسه 60 دقیقه‌ای در هفته با شدت 70-85 درصد حداکثر ضربان قلب اجرا شد. گروه‌های مکمل روزانه یک کپسول پروبیوتیک چندسویه (CFU 2×10¹¹) یا دارونما دریافت کردند. نمونه‌گیری خونی در دو مرحله پیش‌آزمون و 48 ساعت پس از آخرین مداخله برای اندازه‌گیری گالکتین-3، IL-1β، گلوکز و انسولین انجام شد. شاخص حساسیت به انسولین (QUICKI) محاسبه گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که هر سه مداخله (تمرین، پروبیوتیک و ترکیب) در مقایسه با گروه کنترل منجر به کاهش معنی‌دار وزن، BMI، سطوح گالکتین-3، IL-1β، گلوکز و انسولین و افزایش معنی‌دار QUICKI شدند. کاهش سطوح گالکتین-3، IL-1β و انسولین و افزایش QUICKI در گروه ترکیبی به طور معنی‌داری بیشتر از گروه‌های تمرین و پروبیوتیک به تنهایی بود. با این وجود تفاوت معنی‌داری بین دو گروه تمرین و پروبیوتیک در هیچ‌یک از متغیرها مشاهده نشد. نتیجه گیری: تمرین فوتبال و مصرف پروبیوتیک به تنهایی و به ویژه به صورت ترکیبی با کاهش التهاب از طریق کاهش گالکتین-3 و IL-1β و بهبود حساسیت به انسولین در مردان دارای اضافه‌وزن همراه است. رویکرد ترکیبی می‌تواند به عنوان راهکاری مؤثر در مدیریت وزن و بهبود سلامت متابولیکی این جمعیت مورد توجه قرار گیرد