محلات شهری به عنوان حلقهی واسط میان شهر و شهروندان که در گذر زمان دارای نقش اساسی در شکلدهی و سازماندهی امور شهری بود و با ارائهی خدمات روزمره القاگر احساس تعلق و هویت، روابط اجتماعی و غیره در میان ساکنان بوده است، امروزه در برنامه و طرح های مختلف شهری نقش کم اهمیتی دارد. در این میان با مطرح شدن دیدگاه توسعه محلّهای پایدار به عنوان دیدگاهی که حل مشکلات کنونی شهرها و زندگی شهری را درگرو بازگشت به مفهوم محلّه میداند، میتوان با استفاده از نیروهای توانمند درونزا و سرمایههای اجتماعی موجود در آن به حل مشکلات موجود پرداخت. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش سرمایههای اجتماعی و مولفههای آن در توسعه پایدار محلهای شهر ایلام است. روش پژوهش به شیوه توصیفی-تحلیلی است. در بخش مباحث نظری و ادبیات از روش اسنادی و کتابخانهای استفاده گردید و از روشهای میدانی و پیمایشی(پرسشنامه) استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش کلیه ساکنان محلات شهر ایلام هستند که تعداد 383 نفر از آنها با استفاده از فرمول کوکران به شیوه نمونهگیری خوشهای برای توزیع پرسشنامه انتخاب شدند. پرسشنامه مورد استفاده در این پژوهش محقق ساخته است که روایی آن به شیوه صوری و پایایی به شیوه آلفای کرونباخ (871/0) مورد تأیید قرار گرفت. تجزیه و تحلیل دادهها از طریق آزمون آمار توصیفی(فراوانی، میانگین، انحراف معیار و ...) و استنباطی(همبستگی و رگرسیون چندگانه) انجام شد. نتایج حاصل از بررسی فرضیات نشان داد که متغیرهای هنجارگرایی، مشارکت مدنی، انسجام اجتماعی تأثیر مثبت و معناداری در توسعه پایدار محلهای شهر ایلام دارند. متغیرهای اتصال به شبکههای اجتماعی و امنیت اجتماعی تأثیر معکوسی در توسعه پایدار شهر ایلام دارند و متغیر اعتماد اجتماعی در توسعه پایدار شهر ایلام تأثیرگذار نبود.
