برنامهریزی برای اشتغال و توسعه فعالیتهای کارآفرینانه در مناطق روستایی، نیازمند شناخت وضعیت متغیرهای اقتصادی اجتماعی و زیستبوم کسبوکار است. با آگاهی از نشانگرهای بازار کار مناطق روستایی میتوان گزینههای بهینه توسعه اقتصادی برای این مناطق را سامان داد. شواهد موجود بیانگر نامتوازن بودن بازار کار در مناطق مختلف روستایی استان ایلام است. این پژوهش باهدف سطحبندی مناطق روستایی استان ایلام بر اساس نشانگرهای کلیدی بازار کار انجام گردید. روششناسی پژوهش، توصیفی- تحلیلی و گردآوری دادههای موردنیاز بهصورت اسنادی و کتابخانهای انجامشده است. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از نرمافزارهای SPSS ،TOPSIS و GISانجامگرفته است. در این پژوهش دادههای تعداد 34شاخص کلیدی اقتصادی این استان با استفاده از فنهای تاپ سیس و تحلیل خوشهای مورد تحلیل قرارگرفته است. نشانگرهای منفی به نشانگرهای مثبت تبدیلشده و با استفاده از مدل رتبهبندی تاپسیس، اقدام به رتبهبندی شهرستانهای استان شده است. نتایج نشان داد که شهرستانهای مهران و دهلران به ترتیب توسعهنیافتهترین و توسعهنایافتهترین شهرستانهای استان ازنظر برخورداری از نشانگرهای بازار کار در مناطق روستایی بودهاند و در بین شهرستانهای استان نابرابری و شکاف زیادی وجود دارد. بنابراین بهجز شهرستان مهران، دیگر شهرستانهای استان وضعیت بهینهای ازنظر نشانگرهای بازار کار ندارند. این یافته نشاندهنده این موضوع است که پراکنش فرصتهای شغلی در بین شهرستانها یکسان نیست. شهرستانهای دره شهر، ایوان، شیروان چرداول، آبدانان و دهلران در سطح توسعهنیافته قرارگرفتهاند که نشاندهنده پایینترین سطح برخورداری از نشانگرهای بازار کار است و شرایط نامطلوب مناطق روستایی این شهرستانها را ازنظر نشانگرهای بازار کار نشان میدهد. این سطح شامل بیشتر شهرستانهای استان است. پیشنهاد میشود مناسب نبودن نشانگرهای بازار کار شهرستانهای دره شهر، ایوان، شیروان چرداول، آبدانان و دهلران در دستور کار شورای برنامهریزی استان قرار گیرد و سازوکارهای بهینه و امکانپذیر برای افزایش تخصیص اعتبارات اشتغالزا برای مناطق روستایی این شهرستانها تدوین شود.
