گسست در ساختار فضایی-اجتماعی شهرها در روند برنامههای توسعهای حاضر، رشد فزایند شهرنشینی و تغییر در ماهیت و پیچیدگی مسا ئل شهری، موج ناکارآمدی برنامهریزی و مدیریت شهری در مقیاس کلان شده است. این امر ضرورت توجه به سطوح پایینتر و داشتن نگاه از پایین به بالا را به منظور حل پایدار مسائل شهری، بیش از پیش آشکار ساخته است. در این راستا توجه به سرمایههای اجتماعی به عنوان دارایی که در میان اجتماعات این سکونتگاهها جاری است، راه حلی مناسب برای دستیابی به مؤلفههای توسعهی پایدار این محلات به شمار میآید. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش سرمایههای اجتماعی و مولفههای آن در توسعه پایدار محلهای شهر ایلام است. روش پژوهش به شیوه توصیفی-تحلیلی است. در بخش مباحث نظری و ادبیات از روش اسنادی و کتابخانهای استفاده گردید و از روشهای میدانی و پیمایشی (پرسشنامه) استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش کلیه ساکنان محلات 14گانه شهر ایلام هستند که تعداد 383 نفر از آنها با استفاده از فرمول کوکران به شیوه نمونهگیری خوشهای برای توزیع پرسشنامه انتخاب شدند. پرسشنامه مورد استفاده در این پژوهش محقق ساخته است که روایی آن به شیوه صوری و پایایی به شیوه آلفای کرونباخ (871/0) مورد تأیید قرار گرفت. تجزیه و تحلیل دادهها از طریق آزمون آمار توصیفی(فراوانی، میانگین، انحراف معیار و ...) و استنباطی (همبستگی و رگرسیون چندگانه) انجام شد. نتایج حاصل از بررسی فرضیات نشان داد که متغیرهای هنجارگرایی، مشارکت مدنی، انسجام اجتماعی تأثیر مثبت و معناداری در توسعه پایدار محلهای شهر ایلام دارند. متغیرهای اتصال به شبکههای اجتماعی و امنیت اجتماعی تأثیر معکوسی در توسعه پایدار شهر ایلام دارند و متغیر اعتماد اجتماعی در توسعه پایدار شهر ایلام تأثیرگذار نبود. در مجموع، با توجه به ضریب تعیین محاسبه شده، این شش متغیر تنها 25 درصد در شکلگیری توسعه پایدار محلهای نقش داشتند و بقیه عواملی هستند که در این پژوهش مورد بررسی قرار نگرفتند. واژههای کلیدی: سرمایه های اجتماعی، توسعه محله ای پایدار، محلات شهری، شهر ایلام.
