محمد شمس الهی

هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر کاهش پروتئین غیر قابل تجزیه در شکمبه و استفاده از مکمل‌های لیزین و متیونین محافظت ‌شده در شکمبه بر غلظت فراسنجههای پلاسما و بازده استفاده از نیتروژن در گاوهای شیرده هلشتاین در اوایل دوره شیردهی بود. از 12 رأس گاو هلشتاین زایش دوم در قالب طرح مربع لاتین تکرار شده 4×4 استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل 1- جیره حاوی 32/17 درصد پروتئین خام بدون مکمل لیزین و متیونین محافظت شده در شکمبه، 2- جیره حاوی 08/16 درصد پروتئین خام و 045/ درصد متیونین محافظت شده در شکمبه، 3- جیره حاوی 18/15 درصد پروتئین خام و 075/0 درصد متیونین محافظت شده در شکمبه و 4- جیره حاوی 2/14 درصد پروتئین خام، 105/0 درصد متیونین و 037/0 درصد لیزین محافظت شده در شکمبه بودند. تیمارهای آزمایشی بر غلظت گلوکز، تریگلیسرید، بتاهیدروکسی بوتیرات، آسپارتات آمینوترانسفراز، آلانین آمینوترانسفراز، آلبومین، پروتئین کل، کلسیم، فسفر و منیزیم خون تأثیری نداشتند. کمترین غلظت نیتروژن اورهای خون در گاوهای تغذیه شده با جیره حاوی 2/14 درصد پروتئین خام، 105/0 درصد متیونین و 037/0 درصد لیزین محافظت شده در شکمبه مشاهده شد (05/0≥P). مصرف نیتروژن خوراک در گاوهای تغذیه شده با جیره حاوی 32/17 درصد پروتئین خام بیشتر بود (05/0≥P) اما تولید نیتروژن شیر و بازده استفاده از نیتروژن تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت. با توجه به نتایج به دست آمده، میتوان پروتئین خام جیره گاوهای شیرده در اوایل دوره شیردهی را تا 2/14 درصد کاهش داد.