چکیده ورود اسلام به شبهقاره هند افزون بر تحولات مذهبی، تحولات و تغییرات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را به دنبال داشت. یکی از مهمترین جلوههای این تحولات، ایجاد سنت تاریخنگاری در این سرزمین بود. نخستین دوره تاریخنگاری در هند همزمان با فتح هند توسط"محمد ابن قاسم" است و نخستین اثر در این زمینه کتاب فتحنامه سند(چچنامه)میباشد. اصل این اثر در سدهسوم ه.ق نوشتهشده؛ علی ابنحامد ابوبکرکوفی در حدود سال 613ه.ق کتاب را از متنی عربی بدون نام مؤلف و عنوان به فارسی ترجمه کرد. اصل عربی کتاب گمشده و فقط ترجمه فارسی آن موجود میباشد. این اثر برای تاریخاسلام در هند اهمیت بسیار دارد. بنابراین پژوهش حاضر به دنبال پاسخی برای یافتن این پرسش میباشد که مهمترین مولفه های تاریخنگاری "چچنامه" کدامند ؟ و در میان پژوهشهای تاریخی در زمینه-ی معرفی و تبیین ابعاد مختلف تاریخنگاری هند،چه سهمی میتوان برای چچنامه در نظر گرفت؟ با توجه به ماهیتِ پژوهش، روش تحقیق توصیفی- تحلیلی است. این پژوهش میکوشد تا با معرفی، بررسی و مطالعهی کتاب فتحنامه سند(چچنامه) از طریق درک مفهومی و روشمند گزارشهای آن، به شناخت وجوه عمدهی حیات سیاسی، مذهبی و اجتماعی این برهه دست یابد. همچنین دیدگاههای مولف و بازتاب دیدگاهها در محتوا و روش تاریخنگاری وی را بازجوید.
