مسلم سلیمانی یان

چکیده: نظام‌شاهیان(حکومت: 1046-895 ه‌ق ) یکی از امارتهای مهم شیعی در جنوب هندوستان و دکن بود که توسط احمد نظام شاه(916-895 ه.ق)، با مرکزیت شهرهای « جنیر» و «احمدنگر» تأسیس شد. یکی از مسائل مهم در رابطه با این امارت وحکومت جایگاه و نقش نخبگان و علمای شیعی همچون شاه طاهر(952-880 ه.ق)(952-880 ه.ق) در تحولات مذهبی حکومت و جامعه مسلمانان هند در این دوره بوده است. در این رابطه تحقیق حاضر می کوشد با روش توصیفی –تحلیلی نقش شاه طاهر(952-880 ه.ق) در ترویج و گسترش مذهب تشیع در فلات دکن را مورد بررسی قرار دهد. یافته‌های تحقیق نشان می دهد استفاده از سیاست به نفع مذهب تشیع، زمینه سازی اذهان عموم، تشکیل جلسات مناظره با علمای مختلف در حمایت از تشیع، دعوت از علمای مشهور شیعی برای تدریس در مدرسه لنگر دوازده امام در احمدنگر، اعمال نفوذ کلمه بر شاهان نظام‌شاهی، تدریس در مدارس مذهبی احمدنگر، حمایت از برگزاری مراسم عاشورای حسینی، تلاش برای برقراری مناسبات حسنه بین نظام‌شاهیان و صفویه و جلب کمکهای شاه طهماسب، استفاده کوتاه مدت از تقیه در هنگام خطر و زمینه سازی برای مهاجرت شیعیان ایرانی به دکن از جمله مهمترین فعالیت‌های شاه طاهر(952-880 ه.ق) در ترویج مذهب تشیع در فلات دکن بوده است.