یکی از جریانها و فرقههای نوظهور در دوره قاجار که از آن به عنوان یک حرکت به اصطلاح مذهبی با ابعاد اجتماعی در تاریخ ایران یاد می شود، جریان بابیت بود که توسط سید علی محمد باب بوجود آمد. امروزه درباره نقش استعمار انگلستان در جریان سازی و فرقه سازی در ایران دوره معاصر از جمله در پیدایش و حمایت از بابیت نوعی مناقشه وجود دارد. به گونهای که دامنه تحقیقات از عدم دخالت انگلستان در مسئله پیدایش بابیت تا حمایت بی چون و چرا از این جریان را در بر گرفته است. از این جهت پژوهش حاضر ضمن بررسی مطالعات پیشین، با روش توصیفی و تحلیلی در صدد پاسخ به این سوال است که استعمار انگلستان چه نقشی در پیدایش و حمایت از جریان بابیت و فرقهسازی و ایجاد نهادهای بدعتآمیز در ایران عصر قاجار داشته است. به نوعی این تحقیق در صدد ترکیب و جمع بندی مطالعات پیشین است. یافتههای تحقیق نشان میدهد که انگلستان از طریق اعمال سیاست جریانسازی و فرقهسازی، تفرقه افکنی و بدعتآمیز سعی در ایجاد نهاد موازی با نظام مرجعیت شیعی در ایران داشته است تا بدین وسیله ضمن تضعیف مذهب تشیع و مشغول ساختن مردم ایران به اختلاف عقیدتی به آسانی بتواند به اهداف شوم خود در ایران برسد.به صورتی که بهرغم اعدام باب به دستور امیرکبیر، بابیت با حمایت کشور استعمارگر انگلستان با نوعی پوست اندازی باعث شکلگیری جریان تازهای به نام بهاییت شد که تا کنون نیز به حیات خود ادامه داده است
