چکیده از مناطقی که ایران و عثمانی بیشترین منازعه و اختلاف بر سر آن داشتند، اراضی صیفی و ملخطاوی یا همان دشت مهران بود. انبوه اسناد و مکاتبات دو کشور مربوط به این اراضی مؤید اهمیت این اختلاف ارضی در روابط دو کشور است. از این رو هدف این پژوهش، پرداختن به سیر حوادث مربوط به این اراضی و چرایی بروز این اختلاف است و در این راستا ادله دو کشور برای تعلق آن اراضی به خاک خود و اقدامات عملی کشور عثمانی برای الحاق آن اراضی و اقدامات دولت ایران برای حفظ آن اراضی مورد بررسی قرار می-گیرد. روش: این پژوهش با بهرهگیری از اسناد و مدارک موجود، و منابع کتابخانهای با روش توصیفی–تحلیلی تدوین شدهاست. یافتهها:والیان پشتکوه بیشترین نزاع و درگیری بر سر اراضی صیفی و ملخطاوی با دولت عثمانی داشتند و هدف عثمانیها از این ادعای ارضی، بیش از آنکه برای الحاق خاک باشد، اقدامی برای تأمین آب آبادی-های پایین دست رودهای کنجانچم و گاویبود. نتیجه آنکه از زمان بروز این منازعه ارضی در اواسط دهه 1270ق تا حل و فصل نهایی آن بیش از 50 سال اختلاف و کشمکش والیان پشتکوه با عثمانی ها برای حفظ این اراضی تداوم داشت؛ در نهایت دولت ایران بر اساس معاهده 1914م در ازای رضایت دادن به الحاق شهر باغسائی به دولت عثمانی ، تعلق این اراضی را به خاک خودتثبیت کرد.
