نسبت اخلاق و سیاست یکی از مسائلی است که همواره محل بحث اندیشمندان حوزه سیاست بوده است. این مقوله از به کارگیری اخلاق در سیاست عملی تا کنار گذاشتن مسائل اخلاقی برای رسیدن به هدف در نوسان بوده است. در جهان اسلام و از قرن نخست هجری موضوع رعایت اخلاق در حکومتداری یکی از مسائل مبتلابه مسلمین بوده است و درگیریهای امام علی(ع) و معاویه نمونه رعایت اصول اخلاقی در حکمرانی و به کار بستن هر حربهای برای کسب قدرت است. موضوع پژوهش حاضر به بررسی جایگاه اخلاق در سیره رضوی میپردازد و درپی یافتن پاسخ این سوال است که در سیره امام رضا (ع) اخلاق و رعایت کرامت انسان چه جایگاهی دارد؟ یافتههای پژوهش که با روش توصیفی تحلیلی و با اتکا به منابع اصلی انجام گرفته است حاکی از این است که امام رضا در رسیدن به ولایتعهدی اصول اخلاقی را ملاک عمل خویش قرار داد. وی قصد و نیتی برای کسب قدرت نداشت و پیشنهاد ولایتعهدی را با اکراه پذیرفت در سیره امام رضا (ع) دیده میشود که اخلاق باید بر سیاست، اقتصاد، فرهنگ، آداب و رسوم اجتماعی سلطه داشته باشد. همان گونه که ایشان برای کسب قدرت به روشهای نامشروعی متوسل نشدند و هرگز تحت تأثیر وسوسههای قدرت، ثروت و شهوت قرار نگرفتند، با بی اعتنایی به تمام این مضامین و مسائل پیش میرفتند و کاملاً سیاست ورزی امام متکی به رفتارها و مبانی اخلاقی ناب و زلال بود.
