سید محمد طاهری مقدم

دوره عباسیان )1258-750 م( یکی از برجسته ترین مقاطع تاریخ اسالم ی است که به دلیل گستردگی قلمرو، تنوع فرهنگی و مذهبی، و تحوالت سیاسی و فکری، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این میان، دوره خالفت مأمون )833-813 م( تا پایان خالفت معتصم )842-833 م( به دلیل تغییرات چشمگیر در س یاستهای دینی، فرهنگی و اجتماعی، به عنوان یک ی از نقاط عطف تاریخ عباسیان محسوب م ی شود. این دوره شاهد تعامالت پیچ یده ای میان خلفا و گروه های دینی و مذهبی مختلف، از جمله ادیان غیراسالمی )مسیح یت، یهود ی ت، زرتشتی گری( و مذاهب اسالمی )شیعه، معتزله، اهل سنت و دی گران( بود. بررس ی رویکرد خلفای ای ن دوره در مواجهه با ای ن گروه ها، نه تنها به درک بهتر سیاست های دین ی و اجتماعی عباسیان کمک می کند، بلکه روشنگر تأثیر ا ین سیاست ها بر ساختار اجتماع ی و فرهنگی امپراتوری اسالم ی است