محسن توکلی

زمینه و هدف: طبقه‌بندی و تهیه نقشه شدت بیابان‌زایی، به عنوان ابزاری کارآمد، نقش مهمی در ارزیابی توان محیطی دارد، از اینرو هدف از این پژوهش ارزیابی روند بیابان‌زایی در دشت مهران در سه دوره زمانی 1383-1380 ،87-1384، 91-1388، با استفاده از مدل ایرانی IMDPA است. روش بررسی: به منظور بررسی روند بیابان‌زایی، سه معیار آب، زمین شناسی و ژئومورفولوژی و اقلیم با توجه به شرایط منطقه به عنوان معیارهای کلیدی بیابان‌زایی با شاخص‌های متفاوت در نظر گرفته شد. به منظور تعیین شدت بیابان‌زایی منطقه و با استفاده از مدل ذکر شده و فناوری GIS با وزن دهی به لایه‌های اطلاعاتی ارزش هر لایه را در شاخص مورد نظر دخالت داده و تاثیر آن در بیابان‌زایی بررسی ‌شد و برای هر شاخص با توجه به وزن دهی انجام شده یک نقشه تهیه گردید. سپس با تلفیق لایه‌ها در یکدیگر و گرفتن ریشه nام نقشه نهایی شدت بیابان‌زایی برای هر دوره به دست ‌آمد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که میانگین وزنی شدت بیابان‌زایی در سه دوره افزایش یافته است و حاکی از آن است که روند تخریب رو به رشد است و منطقه به سمت بیابان‌زایی پیش می‌رود. بحث و نتیجه‌گیری: در مجموع می‌توان بیان کرد که روند بیابان‌زایی به صورت صعودی بوده و اگر اقدامات لازم صورت نگیرد تخریب با شدت بیشتری صورت خواهد گرفت.