در حال حاضر کمبود آب و بیابانزایی از مشکلات جدی در بسیاری از نواحی دنیا محسوب شده که توسعه پوشش گیاهی و رشد کشاورزی را در معرض خطر جدی قرار داده است. از این رو مدیریت صحیح و بکارگیری روشهای نوین به منظور افزایش راندمان آبیاری و در نتیجه بهبود بهرهبرداری از منابع محدود آب، ضرورتی اجتنابناپذیر میباشد. یکی از این روشها که اخیراً مورد توجه قرار گرفته بهرهگیری از افزودنیهای مختلف مانند پلیمری و طبیعی است. هدف از این تحقیق بررسی اثر سوپرجاذب-های طبیعی و مصنوعی بر عملکرد گونه کهور پاکستانی در شرایط اقلیمی و ادافیکی مناطق خشک استان ایلام به ویژه در دشت محسنآب شهرستان مهران است و موضوعی است که کمتر در این منطقه و به طور کلی در حوزه مناطق خشک و نیمهخشک به آن پرداخته شده است. در این راستا اثرات افزودنیهای طبیعی (خاکبرگ و خاکارّه) و سوپرجاذب مصنوعی (پلیمر نانوهورسان) بر نهالهای کهور پاکستانی با مقایسه میانگین 13 شاخص رویشی و فیزیولوژی در قالب طرح بلوک کاملاً تصادفی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفته است. نتایج این مطالعه نشان داد که اثر منابع تغییرات برون گروهی (تیمارها) بر کلیه صفات مورفولوژی و فیزیولوژی گونه مورد مطالعه به جز در صفات رویشی، ضریب پایداری و شاخص ویژه سطح برگ در سطح آماری پنج درصد معنیدار بوده است.
