محسن توکلی

در این مطالعه، برای طراحی بادشکن بیولوژیک به منظور کنترل فرسایش بادی، از مدل انوی مت هدکوارتر و برای تعیین سرعت آستانه فرسایش بادی از تونل باد استفاده شد. به منظور تعیین سرعت آستانه فرسایش بادی، نمونه‌های خاک پس از انتقال به آزمایشگاه در معرض هوا خشک و در تونل باد قرار داده شد. سپس با تنظیم سرعت جریان باد و با استفاده از دستگاه سرعت‌سنج، سرعت آستانه فرسایش بادی اندازه‌گیری شد. داده‌های موردنیاز برای شبیه‌سازی با مدل انوی مت شامل موقعیت جغرافیایی منطقه، بافت خاک، متوسط حداقل و حداکثر دما، متوسط حداقل و حداکثر رطوبت نسبی، متوسط حداکثر سرعت باد و جهت باد می‌باشد. بر اساس نتایج شبیه‌سازی، بادشکن‌های احداث شده با گونه‌های کهور پاکستانی و سیاه تاغ می‌توانند باعث ایجاد خرداقلیم در منطقه شوند. بدین صورت که بادشکن طراحی شده می‌تواند سرعت باد را تا حدود سرعت آستانه فرسایش در بادشکن سیاه تاغ و کمتر از آن در بادشکن کهور پاکستانی کاهش دهد. به‌طور کلی در داخل بادشکن کهور پاکستانی دمای هوا در ردیف اول بادشکن c˚12/36 و در ردیف آخر بادشکن بهc ˚78/34 کاهش یافته است. همچنین کمترین مقدار رطوبت نسبی در ردیف اول بادشکن 52/28% بوده و در فاصله 8h تا 10h پشت ردیف اول بادشکن تا 11/33% افزایش یافته است. برعکس در داخل بادشکن سیاه تاغ دمای منطقه در ردیف اول بادشکن c˚67/34 بوده و در ردیف آخر بادشکن تا حدود c˚21/35 افزایش یافته است. بیشترین میزان رطوبت نسبی نیز در ردیف اول بادشکن 28/33% و در آخرین ردیف بادشکن به 31% کاهش یافته است؛ بنابراین بادشکن طراحی شده برای گونه کهور پاکستانی، مسافت بیشتری از اراضی پشت بادشکن را محافظت کرده، سرعت باد را تا مسافت بیشتری از بادشکن اولیه کاهش داده، به‌طور مؤثری بر میکرواقلیم منطقه تأثیر گذاشته و به‌عنوان بادشکن مناسب برای منطقه مورد مطالعه پیشنهاد می‌گردد.