امروزه فرسایش بادی و هجوم ماسههای روان یکی از مهمترین مصادیق بیابانزایی در کشور محسوب میشود. روشهای مختلفی برای تثبیت و کنترل فرسایش بادی وجود دارد ولی منطقیترین، موثرترین و پایدارترین روش اقدامات بیولوژیک میباشد. هدف از انجام این پژوهش ارزیابی اثر تغییر کاربری پهنههای ماسهای به جنگلکاری بر خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاک و مقایسه آن با سایر کاربریهای موجود در منطقه بیابانی عین خوش دهلران، استان ایلام میباشد. کاربریهای مورد مطالعه شامل اراضی کشاورزی، جنگل دست کاشت، مرتع و پهنههای ماسهای بودند. نمونههای خاک از عمق تکرار در هر کاربری برداشت شده و خصوصیات فیزیکی و شیمیایی آنها مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج 3 سانتیمتر، در 0-52 حاصل از این پژوهش نشان داد که بین کاربری کشاورزی با سایر کاربریها تفاوت معنی داری در میزان هدایت الکتریکی، درصد وجود داشته اما تفاوت معنی داری از لحاظ میزان 2 درصد رس، درصد سیلت، درصد شن و درصد ماده آلی در سطح آهک وجود ندارد. اراضی جنگلکاری شده در مقایسه با پهنههای ماسهای دارای درصد ماده آلی، درصد شن، هدایت الکتریکی، اسیدیته و آهک بیشتر و وزن مخصوص ظاهری، درصد رس و سیلت کمتری میباشد، نتیجه نهایی اینکه، کاربریهای متفاوت اراضی سبب تغییرات عمدهای بر خواص فیزیکوشیمیایی خاک شده است.
